شیرقهوه ی داغ

انبوهی این تنهایی سر به سر روزهای بی حوصله ام می گذارد . شاید تنها چاره اش برفی سنگین و سپید و قهوه ای تلخ باشد که بخار مخملی اش صورتم را نوازش دهد و آتشی سرخ ... . پس کجایی زمستانم. نمی گویی دلتنگم؟ نمی گویی از این سیاهی ها دلگیرم؟ دلم روزهای سرد ِتو را میخواهد که گرم شَوَم از شوق درونم با یاد اولین صدا، با خاطره ی اولین نگاه ... عشق بازیت را میخواهم آسمان ... . ببار سرمایت را میخواهم زمستان ... تا سردی کلامش را حس نکنم در گرمترین روزهای خدا

رها