جزیره ی موعود

دَوَران می کند این دنیای پر هرج و مرج ،دور این سر سنگین تر از فریادهای بی صدای تو
رگبار عاطفه ام تمام شده در این روزگار بی پیر ،بس که خشک است،بس که می بلعد هر آنچه باقیست از این وجود فانی
نمی دانستم کیستم؟!به خودم که آمدم دالانی بس تاریک بود و هزاران در بسته. هر در را که چنگ کشیدم صدای هراس از پس آن جان می گرفت.از درها فراری شدم و به تاریکی خو گرفتم.سوسویی مرا جان داد.گفتم روزنی است که جان تاریکی را گرفته و بس خوش می رقصد چشمان بی قرارم را.چنگ می زدم در فضای نکبت بار این دالان ولی او گریزان بود از من تاریک شده از منی که سالها ماندم و تن به تاریکی ندادم، از منی که سالها زخمه زدم بر ساز تنهاییم که او بشنود،که بیابد مرا ...حال از من گریزان شده خدایا تاریکی هایم پناه آغوش تو بود،روشنایی را به خودش می بخشم.حال که در این تاریکی این روزنه ی نور از درگاه چشمانی پاک درخشش یافته و دستانش امنیت دستان لرزانم شده ،جدایمان نکن.
گفت خسته ام،چشمانم توان اینهمه تیرگی را ندارد دستانش را به من سپرد و چشم بست بر همه ی تاریکی که دیدگان من سالهاست خو گرفته به آن .توان باز پس گرفتنش از اینهمه تاریکی را ندارم.نگذار که گم شویم از هم.به عشق اوست که قدم بر میدارم،برای باز پس گرفتن بهشت گمشده ی مان،جزیره ی موعود،جایی که پدرم روزی به دو گندم آن را فروخت.